No har me vore i Bolivia i snart to veke, og da e på tide med ein ny oppdatering. I begynnelsen hadde me nok med å konsentrera oss om å pusta og å tilpassa oss vårt nye liv. Etter kvart har me begynt å få litt rutina i kvardagen, og me tenkte å sei litt om ka me helde på med om dagane.
Me e begynt å jobba på ein heim for funksjonshemma, der me ska vera den første måneden. Hanne e på ein avdeling for unga, og Ida e på ein avdeling der alderen variera fra 9 til 39 år. Diagnosane virka å vera veldig varierande innad på samme avdeling, og å jobba der e veldig ulikt alt anna me har vore borti tildligare. På kvar av avdelingane e da mellom 15 og 20 pasienta, og tre ansatte. De ansatte har 24-timas skift, derette har dei fri et døgn, før da e på an igjen. Om dagane må alle pasientane på avdelingen vera ilag på et oppholdsrom. Da va ganske sterkt første gong eg (Ida) kom inn på ditta rommet. Da lukta som i ein fjos, og mange av pasientane berre låg på madrasser på golvet. Bortsett frå disse madrassene, og ein tv som surra oppe i et hjørna med meksikanske såpeseria, va da ingenting i rommet. Mange av pasientane fekk ein lite kontakt med, og de virka neddopa. Ein gut sat bunden fast til ein stol midt i rommet, og andre var bundne sånn at dei ikkje kunne bruka hendene. Månge av disse tingo e lignande på avdelingen der Hanne e. Ungane har nesten ingen leiker, og mange blir liggjande i senga heile dagen fordi ingen tar de opp. Andre unga kan bli sitjande fastspente te stola store dela av dagen. Da e alså ikkje mykje som minna om da me e vant te heima. Ansvaret for at pasientane blir behandla sånn, kan ikkje leggjast på dei som jobba der, sjøl om me ser stor forskjell på kossen dei ulike ansatte behandla pasientane. Sjøl om da e møkje sterke inntrykk, og ein ikkje blir vant med at folk blir behandla sånn, har me kanskje komme litt øve da føsta sjokket, og ser at me kan få bidra med noko. Vår oppgave e å ta dei med ut, og å vera ilag med dei og gi dei oppmerksomhet, noko da blir lite av elles. Me må vel kanskje te slutt nevna at dei som får bu på ditta senteret faktisk e blant de heldige. Funksjonshemma e sett på som mindreverdige av mange, og blir ofta berre stua vekk. Me håpa og føle at me kan få utgjera ein forskjell for disse menneskene den tio me ska vera der.
Om ettermiddagene har me spanskundervisning. Privattima 15 tima i veko, så da nytta ikkje å ikkje gjera leksene. Satsa på at da gir resultat itte kvart! Me e fint nødt til å læra oss språket, for der me jobba, og stort sett alle andre veia, snakka de ikkje et ord engelsk.
Me bur på Casa Alianza, litt utenfor La Paz. Da e et hus der me for tio bur kun voluntøra som oss, og studenta. Me deler rom med to andre (faktisk ei Ida og ei Hanne), og bad, kjøkken og stue med seks andre.
Da som opptar oss 16 jenter mest no, e at me ikkje har vatn! Rett og slett. Da va flom her forrige veka, og då blei eit røyr ødelagt. Fleire bydela har vore uten vatn sio fredag, og det seiest at da skal vara ei stund… Derfor har me lært oss å setja pris på kvar edle dråpe av ettermiddagsregn, og me henta vatn i ein brønn ikkje så langt herifrå. Så me klara oss greit, men da hadde vore ålreit å fått tatt ein skikkelig dusj og fått skylt ned i doen itte kvart besøk. Men bemerkelsesverdig få sure miner.
Kvinnene ved brønnen:
Da e månge kjekke folk her å casaen, og me finne på mykje artig. I går laga me gourmetmiddag, med forrett, hovedrett og dessert, og da va ein suksess frå ende te aen!:) Te heljo reise me te ein by som hette Ouroro, for å oppleve karnevalet. E månge ting me må få med oss mens me e her!
Håpa alle dåke heima har da fint. Me tenkje på dåke, og syns da e veldig kjekt med kommentara på bloggen! Viss dåke har noko anna på hjartet, som dere ikke vil dele med resten av omverdenen, ikkje nøl med å skrive mail 
Me har fått bolivianske nummer, så det skal ikkje stå på oss.. Einaste som bør nevnast i den forbindelse e at Hanne ikkje kan motta eller sende meldinger og heller ikkje kan ringje ut.. med andre ord bare motta samtaler..
Hanne: 0059179558778 Ida: 0059179558817
Stor klem 
)
